Η νέα τοποθέτηση του Αλέξανδρου Παντελειού για το Αρχαιολογικό Μουσείο Αργοστολίου έχει μία ιδιαιτερότητα.
Δεν απαντά στο βασικό επιχείρημα του άρθρου μας.
Αντίθετα, επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση αλλού και, όταν αυτό δεν αρκεί, καταφεύγει σε έναν βαρύ προσωπικό υπαινιγμό.
Γράφει:
«Αφού λοιπόν, τα μέσα επιρροής του κου Μιχαλάτου αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ευθύνη της κυβέρνησης στην απένταξη του Μουσείου, δικαίως και εμείς αναμένουμε μια σχετική τοποθέτηση από τη δημοτική αρχή…»
Και στη συνέχεια επιστρατεύει το γνωστό απόφθεγμα:
«δεν μπορείς να περιμένεις από κάποιον να κατανοήσει κάτι, όταν ο μισθός του εξαρτάται από το να μην το κατανοήσει».
Ας μιλήσουμε λοιπόν καθαρά.
Όχι με υπονοούμενα.
Με γεγονότα.
Όχι, κ. Παντελειέ. Δεν είναι θέμα αν ο Θεόφιλος «πίεσε αρκετά»
Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα κάτι που επιχειρείται να θολώσει.
Το ερώτημα δεν είναι αν ο Θεόφιλος Μιχαλάτος πίεσε.
Δεν είναι αν διαμαρτυρήθηκε.
Δεν είναι αν έβγαλε ανακοίνωση.
Δεν είναι αν τηλεφώνησε σε υπουργό.
Δεν είναι καν αν συμφωνεί ή διαφωνεί με την απένταξη.
Το ουσιαστικό είναι ότι ο Δήμος Αργοστολίου δεν είναι ο αρμόδιος φορέας που αποφασίζει για την ένταξη ή την απένταξη του έργου από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Τελεία.
Η προσπάθεια λοιπόν να μετακινηθεί τώρα η συζήτηση στο «περιμένουμε τοποθέτηση από τη Δημοτική Αρχή» δεν απαντά σε αυτό που γράψαμε.
Απλώς αλλάζει το ερώτημα.
Αν έπρεπε να μείνει στο Ταμείο Ανάκαμψης, δεν θα το έσωζε ο Δήμαρχος
Ας το κάνουμε ακόμη πιο απλό.
Η χρηματοδοτική πορεία ενός έργου τέτοιου χαρακτήρα δεν καθορίζεται από το πόσο δυνατά θα φωνάξει ένας Δήμαρχος.
Υπάρχουν αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, συγκεκριμένες διαδικασίες, ορόσημα, προθεσμίες και χρηματοδοτικά εργαλεία.
Εάν ένα έργο μπορεί να ολοκληρωθεί εντός των απαιτήσεων του Ταμείου Ανάκαμψης, παραμένει στο πρόγραμμα σύμφωνα με τις αρμόδιες αποφάσεις.
Εάν δεν μπορεί, αντιμετωπίζεται χρηματοδοτικά με άλλον τρόπο.
Ο Δήμαρχος Αργοστολίου δεν διαθέτει κάποιο μαγικό κουμπί «ένταξη – απένταξη».
Και επομένως η συζήτηση για το αν «πίεσε» αρκετά λειτουργεί ως πολιτικός αντιπερισπασμός από το μόνο πραγματικά κρίσιμο ζήτημα:
ποιος είχε την αρμοδιότητα και ποιος πήρε την απόφαση.
Και το Μουσείο δεν εγκαταλείπεται
Υπάρχει μάλιστα ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο.
Η απένταξη από το συγκεκριμένο χρηματοδοτικό εργαλείο δεν σημαίνει εγκατάλειψη του Αρχαιολογικού Μουσείου Αργοστολίου, εφόσον, όπως έχει γνωστοποιηθεί, η συνέχιση και ολοκλήρωσή του μεταφέρεται σε χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ.
Άρα τι ακριβώς συζητάμε;
Ότι ένα έργο αλλάζει χρηματοδοτικό εργαλείο.
Το έργο δεν εξαφανίζεται.
Το Μουσείο δεν καταργείται.
Δεν αποφάσισε ο Δήμος να το σταματήσει.
Δεν το απένταξε ο Μιχαλάτος.
Και η χρηματοδοτική συνέχεια του έργου προβλέπεται από άλλο πρόγραμμα.
Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ελεγχθούν οι καθυστερήσεις ή οι λόγοι για τους οποίους απαιτήθηκε η μεταφορά.
Να ελεγχθούν.
Αλλά από εκεί μέχρι να κατασκευάζεται πολιτική ευθύνη του Δήμου για μια απόφαση που δεν ανήκει στις αρμοδιότητές του, υπάρχει τεράστια απόσταση.
Τώρα λοιπόν ζητάμε από τον Μιχαλάτο να καταγγείλει μια απόφαση που δεν πήρε;
Αυτό είναι το νέο επιχείρημα.
Περίπου:
«Εντάξει, μπορεί να μην το απένταξε ο Δήμος, αλλά γιατί δεν τοποθετείται ο Δήμαρχος;»
Και λοιπόν;
Αν τοποθετηθεί αύριο και πει «διαφωνώ», θα αλλάξει ποιος είχε την αρμοδιότητα;
Όχι.
Αν πει «συμφωνώ με τη μεταφορά στο ΕΣΠΑ», θα αποκτήσει ξαφνικά ο Δήμος αρμοδιότητα επί του έργου;
Όχι.
Αν δεν πει απολύτως τίποτε, θα σημαίνει ότι εκείνος αποφάσισε την απένταξη;
Πάλι όχι.
Η πολιτική κριτική μπορεί να αφορά πράξεις ή παραλείψεις ενός αιρετού εκεί όπου υπάρχει αρμοδιότητα ή πραγματική δυνατότητα παρέμβασης.
Δεν μπορεί όμως κάθε κρατική απόφαση που αφορά γεωγραφικά το Αργοστόλι να φορτώνεται αυτομάτως στον Δήμαρχο Αργοστολίου.
Διαφορετικά καταργούμε τις αρμοδιότητες και κάνουμε πολιτική με βάση τον ταχυδρομικό κώδικα.
Και επειδή δεν βγήκε η απάντηση που βόλευε, εμφανίστηκε ο «μισθός»
Εδώ όμως η συζήτηση αλλάζει επίπεδο.
Διότι ο κ. Παντελειός δεν περιορίστηκε να διαφωνήσει μαζί μας.
Μας χαρακτήρισε «μέσα επιρροής του κου Μιχαλάτου» και αμέσως μετά χρησιμοποίησε τη φράση περί ανθρώπου που ο «μισθός του εξαρτάται» από το να μην κατανοεί.
Ο υπαινιγμός είναι σαφής.
Ότι η άποψη που δημοσιεύσαμε δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικής κρίσης.
Είναι αποτέλεσμα οικονομικής εξάρτησης.
Ότι, με απλά ελληνικά, είμαστε έμμισθοι του Θεόφιλου Μιχαλάτου και γι’ αυτό τον υπερασπιζόμαστε.
Αφού λοιπόν ο κ. Παντελειός επέλεξε να πάει τη συζήτηση εκεί, θα πάρει και απολύτως καθαρή απάντηση.
Κύριε Παντελειέ, αποδείξτε το.
Όχι άλλα γνωμικά.
Όχι άλλα υπονοούμενα.
Όχι άλλα πονηρά εισαγωγικά.
Αποδείξτε το.
Εάν το Kefalonia Magazine ή ο συντάκτης του συγκεκριμένου άρθρου είναι «έμμισθος» του Θεόφιλου Μιχαλάτου, όπως ευθέως υπονοείτε, παρουσιάστε τα στοιχεία.
Ποιος πληρώνεται;
Από ποιον;
Πόσο;
Με ποια σύμβαση;
Με ποια ανάθεση;
Με ποιο παραστατικό;
Για ποια υπηρεσία;
Ολόκληρα τα στοιχεία στη δημοσιότητα.
Εμείς σας προκαλούμε να τα παρουσιάσετε.
Η διαφωνία μαζί σας δεν αγοράζεται, κ. Παντελειέ
Υπάρχει ίσως μια απλούστερη εξήγηση που πρέπει να γίνει αποδεκτή.
Μπορεί κάποιος απλώς να θεωρεί ότι έχετε άδικο.
Μπορεί να διαβάσει μια ανακοίνωσή σας και να διαφωνήσει.
Μπορεί να ελέγξει τις αρμοδιότητες και να καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα.
Μπορεί να θεωρήσει ότι επιχειρείτε να χρεώσετε πολιτικά στον Θεόφιλο Μιχαλάτο μια υπόθεση για την οποία ο Δήμος δεν έχει την αποφασιστική αρμοδιότητα.
Και μπορεί να το γράψει.
Χωρίς να τον πληρώνει κανείς.
Αυτό λέγεται άποψη.
Και επειδή το συγκεκριμένο άρθρο βρίσκεται στην κατηγορία «ΑΠΟΨΗ», όπως φαίνεται άλλωστε και στη φωτογραφία που ο ίδιος ο κ. Παντελειός αναδημοσίευσε, δύσκολα μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη σαφήνεια.
Έχουμε άποψη.
Και όταν θεωρούμε ότι μια πολιτική επίθεση είναι άδικη ή θεσμικά έωλη, θα το λέμε.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι διαφωνεί μαζί μας
Ο κ. Παντελειός έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί το άρθρο μας λανθασμένο.
Να το αποδομήσει.
Να παρουσιάσει έγγραφα.
Να μας δείξει ποια διάταξη δεν διαβάσαμε σωστά.
Να αποδείξει ότι ο Δήμος έχει αρμοδιότητα που εμείς αγνοήσαμε.
Αυτό θα ήταν πολιτικός διάλογος.
Το «διαφωνείτε μαζί μου επειδή πληρώνεστε» δεν είναι αποδόμηση επιχειρήματος.
Είναι επίθεση στο κίνητρο εκείνου που το διατυπώνει.
Και υπάρχει ένας πολύ απλός λόγος για τον οποίο τέτοιες επιθέσεις δεν απαντούν ποτέ στην ουσία:
Ακόμη κι αν αύριο αποδεικνυόταν οτιδήποτε για εμάς, πάλι θα έμενε αναπάντητο το ίδιο ερώτημα: ποιος είχε την αρμοδιότητα για την απένταξη;
Οι αρμοδιότητες δεν αλλάζουν ανάλογα με το ποιος γράφει το άρθρο.
Επιστροφή λοιπόν στο Μουσείο
Ας επιστρέψουμε στο σημείο από το οποίο ξεκίνησαν όλα.
Υπάρχει το Αρχαιολογικό Μουσείο Αργοστολίου.
Υπάρχει η χρηματοδοτική του πορεία.
Υπάρχει η απένταξη από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Υπάρχει η προβλεπόμενη συνέχιση του έργου μέσω ΕΣΠΑ.
Και υπάρχει ένα αδιαμφισβήτητο θεσμικό δεδομένο πάνω στο οποίο χτίστηκε το άρθρο μας:
ο Δήμος Αργοστολίου δεν είναι εκείνος που αποφασίζει την ένταξη ή την απένταξη του συγκεκριμένου έργου από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Αυτό θέλει να αντικρούσει ο κ. Παντελειός;
Πολύ ωραία.
Ας το αντικρούσει.
Με αποφάσεις.
Με αρμοδιότητες.
Με έγγραφα.
Με στοιχεία.
Όχι με τον μισθό μας.
Και μια τελευταία κουβέντα
Στην πολιτική υπάρχει κάτι πολύ πιο δύσκολο από το να ασκείς κριτική.
Να δέχεσαι κριτική.
Ειδικά όταν θεωρείς ότι εσύ είσαι εκείνος που έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να την ασκεί.
Εμείς δεν ζητήσαμε από τον Αλέξανδρο Παντελειό να σταματήσει να ελέγχει τη Δημοτική Αρχή.
Το αντίθετο.
Να την ελέγχει.
Αυστηρά.
Καθημερινά.
Με στοιχεία.
Αλλά για όσα πραγματικά της αναλογούν.
Γιατί αντιπολίτευση δεν σημαίνει ότι κάθε πρόβλημα που εμφανίζεται στο Αργοστόλι έχει εξ ορισμού έναν ένοχο και αυτός λέγεται Θεόφιλος Μιχαλάτος.
Και δημοσιογραφία δεν σημαίνει ότι όποιος αρνείται να αποδεχθεί αυτή τη λογική είναι «έμμισθος».
Επομένως, κ. Παντελειέ, η επιλογή είναι απλή:
Ή παρουσιάζετε τα στοιχεία που αποδεικνύουν τον βαρύ υπαινιγμό σας περί οικονομικής εξάρτησης.
Ή αποδέχεστε ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να διαφωνούν μαζί σας χωρίς να τους πληρώνει κανείς για να το κάνουν.
Όσο για το Αρχαιολογικό Μουσείο;
Αφήστε τον Μιχαλάτο για όσα δεν αποφασίζει και απευθύνετε τα ερωτήματα εκεί όπου βρίσκεται η πραγματική αρμοδιότητα.
Γιατί μπορεί κανείς να αλλάζει τον στόχο της πολιτικής του επίθεσης.
Τις αρμοδιότητες, όμως, δεν μπορεί να τις αλλάζει.
