Μερικές φορές ένα δημόσιο έγγραφο αξίζει περισσότερο από δέκα πολιτικές ανακοινώσεις.
Και η σημερινή απάντηση του Αντιδημάρχου Αργοστολίου Σπύρου Σαμούρη για την υπόθεση των στηθαίων ασφαλείας στο Φανάρι είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις.
Όχι επειδή πρέπει κανείς να συμφωνεί υποχρεωτικά με τη Δημοτική Αρχή.
Ούτε επειδή ένας Αντιδήμαρχος απάντησε σε ένα επικριτικό δημοσίευμα.
Αλλά επειδή για ένα θέμα γύρω από το οποίο δημιουργήθηκαν τις τελευταίες ημέρες εντυπώσεις, καταγγελίες και πολιτικές αιχμές, έχουμε πλέον μπροστά μας κάτι πολύ πιο χρήσιμο:
ημερομηνίες, αριθμούς πρωτοκόλλου και συγκεκριμένες διοικητικές ενέργειες.
Και αυτά επιβεβαιώνουν σε εντυπωσιακό βαθμό κάτι που είχαμε επισημάνει από την πρώτη στιγμή.
Πριν καταγγείλουμε κάποιον για ένα πρόβλημα, υπάρχει μία πολύ απλή ερώτηση που πρέπει να απαντήσουμε:
Ποιος έχει την αρμοδιότητα;
Γιατί διαφορετικά δεν κάνουμε έλεγχο της εξουσίας.
Κάνουμε πολιτική δημιουργίας εντυπώσεων.
Τι γράφαμε και τι μάθαμε σήμερα
Είχαμε επισημάνει ότι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί κάθε πρόβλημα που βρίσκεται μέσα στα γεωγραφικά όρια ενός Δήμου να χρεώνεται αυτομάτως στον Δήμο.
Δεν λειτουργεί έτσι η δημόσια διοίκηση.
Υπάρχουν δημοτικές αρμοδιότητες.
Υπάρχουν περιφερειακές αρμοδιότητες.
Υπάρχουν αρμοδιότητες του κεντρικού κράτους.
Και ειδικά στο οδικό δίκτυο, το γεγονός ότι ένας δρόμος βρίσκεται μέσα στον Δήμο Αργοστολίου δεν σημαίνει ότι αποτελεί υποχρεωτικά δρόμο ευθύνης του Δήμου.
Στην περίπτωση του Φαναρίου, σύμφωνα με τη σημερινή επίσημη απάντηση του Αντιδημάρχου, το επίμαχο σημείο βρίσκεται σε Επαρχιακή Οδό.
Συνεπώς, όπως αναφέρει, η αρμοδιότητα για την αντικατάσταση των στηθαίων ασφαλείας ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Κεφαλληνίας και Ιθάκης.
Μέχρι εδώ επιβεβαιώνεται το πρώτο πράγμα που είχαμε επισημάνει.
Αλλά η συνέχεια είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Γιατί ο Δήμος δεν είπε απλώς «δεν είναι δικό μου»
Αυτό θα μπορούσε να αποτελεί τη δεύτερη κριτική.
Ναι, μπορεί να μην είχε την αρμοδιότητα ο Δήμος.
Αλλά γνώριζε το πρόβλημα;
Ενημέρωσε τον αρμόδιο;
Πίεσε;
Έκανε κάτι;
Η σημερινή απάντηση του Σπύρου Σαμούρη είναι συγκεκριμένη.
Και γι’ αυτό πρέπει να αξιολογηθεί συγκεκριμένα.
16 Ιουλίου 2024.
Ο Δήμος Αργοστολίου, σύμφωνα με την απάντηση, αποστέλλει το υπ’ αριθ. πρωτ. 12259/16-07-2024 έγγραφο και ενημερώνει τον αρμόδιο φορέα για την ανάγκη αντικατάστασης τμήματος του στηθαίου.
Όχι το 2026.
Το 2024.
Και δεν σταμάτησε εκεί
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2024, ο Δήμος επανέρχεται.
Αυτή τη φορά, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο Αντιδήμαρχος, υπάρχει και φωτογραφική τεκμηρίωση.
Και μάλιστα επισημαίνεται ότι η κατάσταση είναι σοβαρότερη από την αρχική εκτίμηση και ότι σε ορισμένα σημεία τα στηθαία δεν μπορούν πλέον να επιτελέσουν αποτελεσματικά τον σκοπό για τον οποίο υπάρχουν:
την ασφάλεια.
Περνούν οι μήνες.
Στις 23 Απριλίου 2025, ο Δήμος επανέρχεται ξανά μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.
Το αίτημα παραμένει το ίδιο:
αντικατάσταση των στηθαίων στην Επαρχιακή Οδό 5 στο Φανάρι.
Και φτάνουμε στις 7 Μαΐου 2026.
Με νέο έγγραφο, υπ’ αριθ. πρωτ. 7229/07-05-2026, διαβιβάζεται εκ νέου η προηγούμενη αλληλογραφία και ζητείται επίσπευση των ενεργειών.
Μάλιστα, σύμφωνα με τον Αντιδήμαρχο, επισημαίνεται συγκεκριμένα ο κίνδυνος για λουόμενους και περιπατητές.
Αυτή λοιπόν είναι η αλληλουχία που παρουσιάζεται σήμερα:
Ιούλιος 2024.
Σεπτέμβριος 2024.
Απρίλιος 2025.
Μάιος 2026.
Και μετά έρχεται η δημόσια καταγγελία του Σεπτεμβρίου 2026.
Ε, εδώ πλέον έχουμε ένα ζήτημα.
Ποιος ακριβώς «ανακάλυψε» το πρόβλημα;
Γιατί εάν τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο Αντιδήμαρχος είναι αυτά —και μιλάμε για έγγραφα με αριθμούς πρωτοκόλλου και συγκεκριμένες ημερομηνίες— τότε το αφήγημα ότι κάποιος έρχεται το 2026 και αποκαλύπτει την αδιαφορία της Δημοτικής Αρχής αρχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα.
Το πρόβλημα δεν «ανακαλύφθηκε» το 2026.
Ήταν γνωστό τουλάχιστον από το 2024.
Ο Δήμος το είχε καταγράψει.
Είχε απευθυνθεί στον αρμόδιο φορέα.
Είχε επανέλθει.
Είχε αποστείλει φωτογραφίες.
Είχε ξαναεπανέλθει.
Και το 2026 ζητούσε επίσπευση.
Άρα εδώ δεν συζητάμε πλέον επί εντυπώσεων.
Συζητάμε επί χρονολογιών.
Και οι χρονολογίες έχουν ένα μεγάλο μειονέκτημα για τον λαϊκισμό:
δεν προσαρμόζονται εύκολα στο αφήγημα.
Επιβεβαιώνεται ακριβώς αυτό που γράφαμε
Πριν από τη σημερινή απάντηση είχαμε θέσει ένα πολύ απλό ζήτημα.
Όταν ένα αυτοδιοικητικό στέλεχος καταγγέλλει έναν φορέα για κάτι που δεν ανήκει στην αρμοδιότητά του, υπάρχουν δύο ενδεχόμενα.
Ή δεν γνωρίζει την κατανομή των αρμοδιοτήτων.
Ή τη γνωρίζει και παρ’ όλα αυτά επιλέγει να κατευθύνει αλλού την πολιτική ευθύνη.
Η σημερινή απάντηση Σαμούρη κάνει αυτό το ερώτημα ακόμη πιο επίκαιρο.
Γιατί πλέον δεν έχουμε μόνο το ζήτημα της αρμοδιότητας.
Έχουμε και το ιστορικό των ενεργειών.
Και επομένως η δημόσια συζήτηση πρέπει να μεταφερθεί από το εύκολο:
«Γιατί δεν έκανε κάτι ο Δήμος;»
στο πραγματικό:
«Γιατί, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις από το 2024, το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει;»
Αυτό είναι το ερώτημα που ενδιαφέρει τον πολίτη.
Και ποιος πρέπει τώρα να απαντήσει;
Εφόσον το σημείο ανήκει πράγματι στο επαρχιακό οδικό δίκτυο και εφόσον υπάρχουν οι συγκεκριμένες έγγραφες οχλήσεις, τότε το επόμενο βήμα είναι αυτονόητο.
Η αρμόδια Περιφερειακή Αρχή πρέπει να εξηγήσει τι συνέβη.
Έλαβε το έγγραφο του Ιουλίου 2024;
Τι απάντησε;
Έλαβε την ενημέρωση και τις φωτογραφίες του Σεπτεμβρίου;
Τι έκανε;
Τι συνέβη μετά την υπενθύμιση του Απριλίου 2025;
Και τι έγινε μετά το έγγραφο του Μαΐου 2026 με το οποίο ζητούνταν επίσπευση;
Αυτά είναι πραγματικά ερωτήματα.
Και εδώ ακριβώς φαίνεται πόσο επιζήμια μπορεί να είναι η λάθος απόδοση ευθυνών.
Γιατί όσο η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το:
«Γιατί δεν τα άλλαξε ο Δήμος;»
ο πραγματικά αρμόδιος φορέας δεν βρίσκεται στο επίκεντρο.
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα του λαϊκισμού
Ο λαϊκισμός δεν είναι επιζήμιος μόνο επειδή αδικεί έναν πολιτικό αντίπαλο.
Αυτό είναι το λιγότερο.
Είναι επιζήμιος επειδή μπορεί να αποπροσανατολίσει την πίεση από εκεί που πρέπει πραγματικά να ασκηθεί.
Αν το έργο πρέπει να το κάνει η Περιφέρεια, πρέπει να πιέσουμε την Περιφέρεια.
Αν πρέπει να το κάνει ο Δήμος, πρέπει να πιέσουμε τον Δήμο.
Αν είναι αρμοδιότητα υπουργείου, πρέπει να πιέσουμε το υπουργείο.
Τόσο απλό.
Γιατί ο σκοπός της δημόσιας κριτικής δεν είναι να βρούμε ποιον μας συμφέρει πολιτικά να κατηγορήσουμε.
Ο σκοπός είναι να λυθεί το πρόβλημα.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που επιβεβαιώθηκε
Είχαμε γράψει ότι το «δεν είναι αρμοδιότητά μου» δεν πρέπει να μετατρέπεται σε άλλοθι αδράνειας.
Και εδώ επίσης η απάντηση έχει ενδιαφέρον.
Ο Δήμος, σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Αντιδήμαρχος, δεν περιορίστηκε στο να διαπιστώσει ότι η αντικατάσταση ανήκει στην Περιφέρεια.
Έκανε εργασίες συντήρησης και βαψίματος.
Κατέγραψε την ανάγκη πλήρους αντικατάστασης.
Ενημέρωσε τον αρμόδιο φορέα.
Επανήλθε επανειλημμένα.
Ζήτησε επίσπευση.
Αυτό είναι ακριβώς το μοντέλο που περιγράφαμε.
Δεν παραβιάζεις την αρμοδιότητα του άλλου φορέα, αλλά δεν σηκώνεις και τα χέρια ψηλά.
Πιέζεις.
Διεκδικείς.
Ενημερώνεις.
Επανέρχεσαι.
Δεν μπορεί ένας Δήμος να κάνει ό,τι θέλει όπου θέλει
Αυτό επίσης πρέπει κάποια στιγμή να γίνει κατανοητό.
Η δημόσια διοίκηση δεν είναι:
«Βλέπω ένα πρόβλημα, παίρνω ένα συνεργείο και πάω να το φτιάξω».
Υπάρχουν ιδιοκτησίες.
Υπάρχουν αρμοδιότητες.
Υπάρχουν τεχνικές προδιαγραφές.
Υπάρχουν πιστώσεις.
Υπάρχουν διαδικασίες.
Υπάρχει ευθύνη υπογραφής.
Υπάρχει νομιμότητα.
Ένας Δήμος δεν μπορεί επειδή κάποιος έγραψε μια οργισμένη ανάρτηση να εκτελεί αυθαίρετα τεχνικά έργα πάνω σε οδικό δίκτυο άλλου φορέα.
Και εδώ ακριβώς ξεχωρίζει η διοίκηση από το Facebook.
Στο Facebook χρειάζεσαι μία φωτογραφία.
Στη διοίκηση χρειάζεσαι αρμοδιότητα.
Τα έγγραφα έχουν πράγματι καλή μνήμη
Η τελευταία φράση της απάντησης του Σπύρου Σαμούρη είναι ίσως και η πιο εύστοχη:
«Τα έγγραφα έχουν καλή μνήμη».
Πράγματι.
Γιατί οι πολιτικές ανακοινώσεις ξεχνιούνται.
Οι αναρτήσεις χάνονται μέσα στη ροή των social media.
Οι εντυπώσεις αλλάζουν.
Τα πρωτόκολλα όμως μένουν.
12259/16-07-2024.
Ηλεκτρονική αλληλογραφία 04-09-2024.
Νέα επικοινωνία 23-04-2025.
7229/07-05-2026.
Αυτά δεν αποτελούν πολιτικό χαρακτηρισμό.
Είναι συγκεκριμένα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν και μπορούν να ελεγχθούν.
Και εφόσον δεν αμφισβητηθεί η γνησιότητα ή το περιεχόμενό τους, δημιουργούν μια πολύ διαφορετική εικόνα από αυτή που επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί.
Η κριτική μας δεν ήταν υπέρ του Δήμου – ήταν υπέρ της κοινής λογικής
Και εδώ θέλουμε να είμαστε ξεκάθαροι.
Όσα γράψαμε δεν είχαν ως αφετηρία την ανάγκη να προστατεύσουμε τη Δημοτική Αρχή.
Αν το σημείο ήταν δημοτικής αρμοδιότητας και ο Δήμος γνώριζε επί δύο χρόνια το πρόβλημα χωρίς να κάνει τίποτε, θα έπρεπε να ασκήσουμε την ίδια ακριβώς κριτική στον Δήμο.
Αυτό είναι το νόημα.
Δεν επιλέγεις πρώτα ποιον θέλεις να κατηγορήσεις και μετά ψάχνεις τα στοιχεία.
Βρίσκεις πρώτα τα στοιχεία και μετά αποδίδεις την ευθύνη.
Αυτό είπαμε.
Και αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει σήμερα η υπόθεση του Φαναρίου.
Γιατί διαφορετικά η αντιπολίτευση αυτοϋπονομεύεται
Υπάρχει και κάτι που όσοι φιλοδοξούν να διαδραματίσουν αύριο σημαντικότερο ρόλο στην Αυτοδιοίκηση καλό θα ήταν να προσέξουν.
Η σοβαρή αντιπολίτευση χρειάζεται αξιοπιστία.
Αν καταγγέλλεις δέκα πράγματα και στα πέντε αποδεικνύεται ότι δεν γνώριζες την αρμοδιότητα, τότε όταν έρθει το ενδέκατο —στο οποίο μπορεί να έχεις απόλυτο δίκιο— ο πολίτης θα είναι πολύ πιο επιφυλακτικός.
Ο λαϊκισμός έχει ένα μεγάλο πρόβλημα:
καταναλώνει αξιοπιστία.
Μπορεί να κερδίζει πρόσκαιρες εντυπώσεις.
Μπορεί να δημιουργεί θόρυβο.
Μπορεί να προκαλεί συζητήσεις.
Αλλά όταν εμφανιστούν τα έγγραφα, ο θόρυβος τελειώνει.
Και τελικά το πρόβλημα παραμένει
Δεν πρέπει όμως μέσα στην πολιτική αντιπαράθεση να ξεχάσουμε το σημαντικότερο.
Τα στηθαία πρέπει να αντικατασταθούν.
Αυτό ενδιαφέρει τον πολίτη.
Όχι ποιος κέρδισε την επικοινωνιακή μάχη.
Όχι ποιος έβγαλε καλύτερη ανακοίνωση.
Όχι ποιος έκανε περισσότερα likes.
Υπάρχει ζήτημα ασφάλειας;
Πρέπει να λυθεί.
Και εφόσον σήμερα γνωρίζουμε ποιος έχει την αρμοδιότητα και γνωρίζουμε ότι υπάρχουν επανειλημμένες έγγραφες οχλήσεις, η πίεση πρέπει να στραφεί εκεί όπου μπορεί πραγματικά να υπάρξει αποτέλεσμα.
Στην αρμόδια Περιφερειακή Ενότητα.
Η σημερινή απάντηση δικαιώνει μια πολύ απλή αρχή
Τελικά, λοιπόν, η απάντηση του Σπύρου Σαμούρη δεν δικαιώνει απλώς μια Δημοτική Αρχή απέναντι σε μία συγκεκριμένη καταγγελία.
Επιβεβαιώνει κάτι πολύ σημαντικότερο που είχαμε επισημάνει.
Στην Αυτοδιοίκηση δεν αρκεί να εντοπίζεις ένα πρόβλημα.
Πρέπει να ξέρεις:
ποιος έχει την αρμοδιότητα,
τι έχει ήδη γίνει,
ποιος έχει ενημερωθεί,
ποιος μπορεί να παρέμβει
και ποιος τελικά πρέπει να λογοδοτήσει.
Διαφορετικά, η πολιτική μετατρέπεται σε ένα ατελείωτο παιχνίδι εντυπώσεων.
Και στην περίπτωση του Φαναρίου τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν σήμερα είναι εξαιρετικά συγκεκριμένα.
Ο Δήμος γνώριζε το πρόβλημα από το 2024.
Το κατέγραψε.
Ενημέρωσε την Περιφέρεια.
Επανήλθε.
Ξαναεπανήλθε.
Ζήτησε επίσπευση.
Και η αρμοδιότητα της αντικατάστασης, σύμφωνα με τη σημερινή επίσημη απάντηση, δεν ήταν δική του.
Άρα το ερώτημα αλλάζει.
Δεν είναι πλέον:
«Γιατί δεν έκανε τίποτε ο Δήμος;»
Είναι:
«Γιατί, παρά τις έγγραφες οχλήσεις από το 2024, τα στηθαία δεν έχουν ακόμη αντικατασταθεί από τον αρμόδιο φορέα;»
Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει πλέον να απαντηθεί.
Όλα τα υπόλοιπα είναι πολιτικός θόρυβος.
Και ίσως η υπόθεση αυτή να αποτελέσει ένα χρήσιμο μάθημα για το μέλλον.
Γιατί η αυστηρή κριτική είναι απαραίτητη.
Η αντιπολίτευση είναι απαραίτητη.
Ο έλεγχος κάθε Δημοτικής Αρχής είναι απαραίτητος.
Αλλά υπάρχει μια προϋπόθεση:
να βασίζονται στα πραγματικά γεγονότα.
Διαφορετικά δεν έχουμε έλεγχο.
Έχουμε λαϊκισμό.
Και τελικά ο μεγαλύτερος χαμένος από τον λαϊκισμό δεν είναι ούτε ο Δήμαρχος ούτε ο Αντιδήμαρχος ούτε εκείνος που έκανε την καταγγελία.
Είναι ο πολίτης που εξακολουθεί να περιμένει να λυθεί το πρόβλημα.
Στο Φανάρι, λοιπόν, τα έγγραφα μίλησαν.
Και πράγματι αποδείχθηκε ότι έχουν πολύ καλύτερη μνήμη από την πολιτική αντιπαράθεση.
