Μια φωτογραφία από το κέντρο του Αργοστολίου δείχνει κάδους απορριμμάτων μπροστά από πίνακα ανακοινώσεων και γίνεται αφορμή για να εξαχθεί ένα πολύ βαρύτερο συμπέρασμα: ότι «αυτά συμβαίνουν όταν δεν αγαπάς την πόλη που διαφεντεύεις». Μόνο που άλλο η εύλογη συζήτηση για τη χωροθέτηση ενός πίνακα και άλλο η απόδοση πολιτικών και προσωπικών κινήτρων από… τέσσερις κάδους.
Η φωτογραφία είναι συγκεκριμένη και δεν υπάρχει λόγος να την ωραιοποιήσουμε.
Στο σημείο βρίσκονται τέσσερις μεγάλοι κάδοι και πίσω τους ένας πίνακας ανακοινώσεων. Είναι εύλογο κάποιος να αναρωτηθεί εάν ο πίνακας θα μπορούσε να βρίσκεται σε πιο προσβάσιμο σημείο ή εάν θα μπορούσε να διαμορφωθεί διαφορετικά η θέση των κάδων.
Μέχρι εδώ, απολύτως θεμιτή παρατήρηση.
Από αυτό όμως μέχρι το:
«Αυτά τα μικρά και “ασήμαντα” συμβαίνουν όταν δεν αγαπάς την πόλη που “διαφεντεύεις”»
υπάρχει μια απόσταση που καμία φωτογραφία δεν μπορεί να καλύψει.
Ας κοιτάξουμε πρώτα τι πραγματικά δείχνει η φωτογραφία
Και έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε λίγο καλύτερα την ίδια τη φωτογραφία.
Οι κάδοι δεν φαίνονται πεταμένοι τυχαία στον δρόμο.
Βρίσκονται σε χώρο οριοθετημένο με κίτρινη διαγράμμιση, ο ένας δίπλα στον άλλο. Πρόκειται μάλιστα για διαφορετικούς κάδους συλλογής απορριμμάτων και ανακύκλωσης.
Άρα η εικόνα δεν παραπέμπει εκ πρώτης όψεως σε τέσσερις κάδους που κάποιος μετακίνησε πρόχειρα και εγκατέλειψε μπροστά από έναν πίνακα.
Παραπέμπει σε οργανωμένο σημείο συγκέντρωσης κάδων.
Και αυτό αλλάζει ουσιαστικά τη συζήτηση.
Το πραγματικό ερώτημα πλέον είναι ποιο βρισκόταν πρώτο εκεί: το οργανωμένο σημείο των κάδων ή ο συγκεκριμένος πίνακας; Πότε έγινε η συγκεκριμένη χωροθέτηση; Υπήρχε κάποιος πρακτικός λόγος;
Το δημοσίευμα δεν μας δίνει αυτές τις πληροφορίες.
Το παράδοξο: η ίδια η φωτογραφία δείχνει άνθρωπο να διαβάζει τον πίνακα
Υπάρχει όμως και μια λεπτομέρεια που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.
Στην ίδια τη φωτογραφία που χρησιμοποιείται για να υποστηριχθεί ότι κάποιος πρέπει να κινηθεί «κυριολεκτικά ανάμεσα» στους κάδους για να ενημερωθεί, βλέπουμε έναν άνθρωπο να στέκεται μπροστά από τους κάδους και να κοιτάζει προς τον πίνακα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η πρόσβαση είναι ιδανική.
Σημαίνει όμως ότι πρέπει να είμαστε ακριβείς.
Άλλο:
«η θέση των κάδων δυσκολεύει την προσέγγιση στον πίνακα»
και άλλο:
«ο πίνακας είναι ουσιαστικά απροσπέλαστος».
Η φωτογραφία μάλλον τεκμηριώνει πολύ περισσότερο το πρώτο.
Και βέβαια οι κάδοι πρέπει κάπου να βρίσκονται
Υπάρχει και μια πραγματικότητα που συχνά εξαφανίζεται από τέτοιες συζητήσεις.
Οι κάδοι απορριμμάτων σε μια πόλη πρέπει κάπου να τοποθετηθούν.
Και ειδικά στο κέντρο του Αργοστολίου, όπου υπάρχει πυκνή κατοικία, εμπορική δραστηριότητα, εστίαση και αυτή την περίοδο πολύ μεγάλη τουριστική κίνηση, η ανάγκη για επαρκή σημεία συλλογής απορριμμάτων είναι αυξημένη.
Αν μετακινηθούν από το συγκεκριμένο σημείο, πρέπει να πάνε κάπου αλλού.
Πού;
Μπροστά από κάποιο κατάστημα;
Μπροστά από κατοικίες;
Σε άλλο πολυσύχναστο σημείο;
Η εύκολη ερώτηση είναι:
«Δεν υπήρχε κανένα άλλο σημείο;»
Η ουσιαστική ερώτηση είναι:
«Ποιο είναι το καταλληλότερο εναλλακτικό σημείο που εξυπηρετεί την αποκομιδή χωρίς να δημιουργεί μεγαλύτερο πρόβλημα αλλού;»
Και αυτή είναι τελείως διαφορετική συζήτηση.
Ο σεβασμός στους νεκρούς δεν μετριέται σε μέτρα από έναν κάδο
Το άρθρο εισάγει στη συνέχεια και μια συναισθηματικά φορτισμένη διάσταση.
Επειδή στον πίνακα αναρτώνται νεκρόσημα, η παρουσία των κάδων παρουσιάζεται περίπου ως ζήτημα σεβασμού προς τους ανθρώπους που έχουν φύγει και τις οικογένειές τους.
Χρειάζεται προσοχή.
Προφανώς τα νεκρόσημα αποτελούν μέρος μιας παλιάς κοινωνικής παράδοσης και είναι απολύτως κατανοητό να θέλει κανείς ο πίνακας να βρίσκεται σε εμφανές και προσβάσιμο σημείο.
Αλλά οι κάδοι απορριμμάτων δεν αποτελούν από μόνοι τους πράξη ασέβειας προς έναν νεκρό ή μια οικογένεια που πενθεί.
Είναι μια απολύτως αναγκαία αστική υποδομή.
Αν η θέση του πίνακα είναι ακατάλληλη, ας μετακινηθεί ο πίνακας λίγα μέτρα σε ένα καλύτερο σημείο.
Αυτό είναι ένα πρακτικό πρόβλημα με μια πρακτική λύση.
Δεν χρειάζεται να μετατρέπεται σε ζήτημα ηθικής.
Από τους κάδους στο «δεν αγαπάς την πόλη»
Και φτάνουμε στην τελευταία φράση, που ουσιαστικά αποκαλύπτει και το πραγματικό πολιτικό μήνυμα του άρθρου:
«Αυτά τα μικρά και “ασήμαντα” συμβαίνουν όταν δεν αγαπάς την πόλη που “διαφεντεύεις”».
Πώς ακριβώς προκύπτει από τη συγκεκριμένη φωτογραφία ότι κάποιος δεν αγαπά το Αργοστόλι;
Από ποιο αντικειμενικό δεδομένο;
Μπορεί κάποιος να θεωρεί λανθασμένη τη χωροθέτηση.
Μπορεί να ζητήσει τη μετακίνηση του πίνακα.
Μπορεί να ασκήσει κριτική στην αισθητική της εικόνας.
Μπορεί ακόμη να υποστηρίξει ότι η Δημοτική Αρχή έπρεπε ήδη να έχει εντοπίσει το πρόβλημα.
Όλα αυτά είναι θεμιτά.
Η «αγάπη για την πόλη», όμως, δεν είναι πολεοδομικό μέγεθος ούτε διοικητικός δείκτης που αποδεικνύεται από τη θέση τεσσάρων κάδων.
Υπάρχει μια πολύ απλή λύση
Και ίσως αυτό είναι τελικά το πιο χαρακτηριστικό της υπόθεσης.
Αν πράγματι οι κάδοι δυσκολεύουν την πρόσβαση στον πίνακα, δεν χρειάζεται ούτε έργο εκατομμυρίων ούτε πολεοδομική μελέτη.
Χρειάζεται να εξεταστεί εάν ο πίνακας μπορεί να μετακινηθεί μερικά μέτρα σε ένα εμφανές και ευπρεπές σημείο.
Τόσο απλά.
Μάλιστα, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει και μια απολύτως χρήσιμη παρατήρηση προς τον Δήμο:
Κοιτάξτε το σημείο και, εφόσον υπάρχει καλύτερη θέση για τον πίνακα, μετακινήστε τον.
Αυτό είναι κριτική που μπορεί να οδηγήσει σε αποτέλεσμα.
Το να μετατρέπεται όμως μια προβληματική ίσως χωροθέτηση σε απόδειξη ότι οι άνθρωποι που διοικούν τον Δήμο «δεν αγαπούν την πόλη», δεν μας λέει τελικά τίποτα για τους κάδους.
Μας λέει περισσότερο για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να κάνουμε αντιπολίτευση.
Γιατί ακόμη και τα μικρά προβλήματα μιας πόλης αξίζουν προσοχή. Ακριβώς γι’ αυτό δεν χρειάζεται να τα κάνουμε μεγαλύτερα απ’ όσο πραγματικά είναι.
